CAPITULUM QUARTUM

Pass the mouse over the underlined words to know their meaning.

Sol occidit et nox in caelum sidera fert. Chloe, ab Alypia et Calliope comitata, domum redit.

Dum omnes forum decedunt, ibi domina sola manet. Lunaria est. Ea tunicam nigram induit (modo hanc tunicam induit ex quo in urbem pervenit) et in nodo comam colligat. Ea in medio foro est sed, quia pluere incipit, sub columnis se tegit.

“Magistra, accipe. Mihi dictum est ab Alexandria hoc hodie mane pervenisse ”.

Multas gratias tibi ago, Nipius. Vade nunc.” – Nipius Lunaria magnam sarcinam tradit et currere incipit – “Sed, mane! Oportet te nemini nihil dicere”. Nipius adnuit.

“Patienta vincit omnia: Heroni Alexandrini inventum pervenit! Fieri potest ut errem sed puto vetera mea tandem servari.” Lunaria circumspectat et domum redit.

Ea super mensam illam magnam sarcinam collocat, apud suum dilectum astrolabium. Deinde eam aperit.

“Alexandriae omnes dicebant Heroni Alexandrini inventum perisse . Sed ecce in manibus meis haec mirabilis machina! De hoc magister Nicomachus saepe locutus est et ipse mihi dixit Heronem, in libro Automata, inventa sua explicavisse. Haec ad templa machina aquam sacram generans est. Cum nummus insertus sit, pondus suum aquam per metallicum tubum expellit ut fideles eam acciperent.”

Clamor auditur. Lucerna exstinguitur. “Quid evenit?” Lunaria dicit ab machina oculos avertens. Ea mensam tangit: machina avolavit.

CAPITULUM TERTIUM

Pass the mouse over the underlined words to know their meaning.

Cum ventulus est, Alypia et Calliope in silva ambulare  amant.
Hodie dies opportunus est: Alypia pedem portam effert et ad silvam contendit. Calliope, volans, eam antecedit. Cum extra moenia advenerint,  silvae viam ingrediuntur.

Repente, dum inter arbores ambulant, evenit ut fletus audiant. “Chloes vox est!” Alypia dicit. Calliope alas movet: assensus signum est. Statim, puella et luscinia unde vox venit intellegere conantur. Calliope totam per silvam volat et Alypia quoquoversum  currit.

Fieri potest ut Chloe sit?” Alypia os convertit. “Chloe! Chloe! Ubi tu es?” puella clamat.
Aliquando Alypia audit Calliopen cantare. Luscinia parva Chloen invenit. Alypia, sequens Calliopes cantus, ad Cupidinis fontem pervenit. Chloe illic est, apud fontem sedens.

Modo restat ut fleam” Chloe dicit, singultans. “Quid evenit?” Alypia quaerit.

Odi et amo, quare id faciam, fortasse requiris.
Nescio, sed fieri sentio et excrucior” amica respondit.

“Chloe, cur Catulli versus declamas? Mater mea mihi dixit illos versus amaros esse”.

Interea, Calliope in fontis liquore effigiem suam spectat.

“Alypia, amica mea, perdita sum. Evenit ut puerum amam. Nomen nescio sed cotidie apud forum eum video”.

Gaudeo te puerum amare et puto te quoque gaudere debere! Eia, tempus est ut subrideas”.

“Alypia, amor melus  est. Sed cum amarus tam dulcis est et ego parata non sum. Namque, cum illum puerum dulce ridentem  specto, mihi omnes sensus eripiuntur. Lingua torpet, tenuis flamma sub artus demanat et aures, sonitu suopte, tintinant. Lumina mea gemina nocte teguntur“.

Video. Catullus et Sappho sic amorem explicaverunt”.

“Praeterea, heri, in popina tua illum puerum cum puella vidi. Illa mihi par esse deae videbatur, dum, sedens adversus eum, eum spectat et audit.

Vero, illum puerum amas ita ut, si fas est, tu mihi superare divos videaris”.

Ego excrucior et tu iocaris, Alypia. Cogita et me adiuva: remedium aegritudini meae inveni!”.